خانه / ایثارگران / شهید محمد جعفر نصر اصفهانی

شهید محمد جعفر نصر اصفهانی

مشخصات

تصویر شهید ثبت نشده است. کد شهید: ۱۹۰۸۰۷۵ تاریخ تولد : ۱۳۳۹/۰۶/۱۰
نام : محمد جعفر محل تولد : اصفهان
نام خانوادگی : نصر اصفهانی تاریخ شهادت : ۱۳۷۵/۰۸/۱۹
نام پدر : تقی مکان شهادت : بیمارستان ۵۰۲ ارتش – عوارض شیمیایی
تحصیلات : لیسانس نظامی منطقه شهادت : محل مجروحیت: پنجوین عراق
شغل : کادر ارتش جمهوری اسلامی ایران یگان خدمتی : لشکر ۷۷ پیروز ثامن‌الائمه(ع) – تیپ یکم
گروه مربوط : فرماندهان ارشد شهید خراسان
نوع عضویت : فرمانده هان رده یک مسئولیت : فرمانده‌تیپ‌
گلزار : گلزار شهدای اصفهان

زندگی نامه

(برای دریافت پوستر در ابعاد اصلی روی عکس کلیک کنید)

امیر شهید محمد جعفر نصر اصفهانی :

تصمیم گرفتم که هیچ گاه جبهه را ترک نکنم. نمیدانستم، وارد کدام گردان رزمی شوم. میان ارتش و سپاه تردید داشتم. تا اینکه درعالم رویا امام زمان(عج) را زیارت کردم. عرض کردم: «یا حجت ابن الحسن! آقاجان! دراین شرایط چه کنم؟ آقا با مهربانی فرمودند: ارتش به شما نیاز بیشتری دارد، به ارتش بروید . از همان روز تصمیم گرفتم وارد دانشگاه افسری بشوم . تا بتوانم همراه رزمندگان اسلام در جبهه های حق علیه باطل بجنگم.

زندگینامه

شهید محمد جعفر نصراصفهانی، درروزدهم شهریورماه ۱۳۳۹در «محله منارجنبان» در اصفهان بدنیا آمد. پس از طی دوران طفولیت به مدرسه رفت وتحصیلات خود را تا اخذ دیپلم متوسطه در رشته ریاضی در اصفهان ادامه داد.
در بهمن ماه ۱۳۵۷ و اوج گیری قیامهای مردمی در دبیرستان تحصیل می نمود و در مبارزه علیه رژیم حاکم با فعالیت هایی ازقبیل پخش اعلامیه امام (ره) به همراه دوستانش شرکت میکرد.
پس از اخذ دیپلم متوسطه در روز پانزدهم بهمن ماه ۱۳۵۸ به خدمت سربازی اعزام و پس از طی دوره آموزشی اولیه در مرکز آموزشی بیرجند به گروه ۴۴ توپخانه اصفهان منتقل گردید.
درگروه ۴۴ باتوجه به روحیه مذهبی و انقلابی که داشت در فعالیت های انجمن اسلامی مرکزآموزش توپخانه شرکت و در این فعالیت با سرگرد صیاد شیرازی و دیگرافسرانی که با ایشان همکاری می کردند آشنایی پیداکرد.
با شروع جنگ در سال ۱۳۵۹،در همان ماه های اول به اتفاق چند نفر دیگر داوطلبانه تقاضای اعزام به جبهه نمود ودر روزهای اول حضور در منطقه عملیاتی سوسنگرد مجروح و به بیمارستان منتقل گردید.
در مهرماه سال ۱۳۶۰با انتصاب سرهنگ صیادشیرازی به فرماندهی نزاجا، دردفتر ایشان خدمت خود را ادامه داد.
بعد از گذراندن ۱۸ ماه خدمت دوره ضرورت و شش ماه خدمت احتیاط در تاریخ ۱۵/۱۱/ ۱۳۶۰خدمت وی به پایان رسید،‌ اما همچنان داوطلبانه به خدمت خود در دفتر فرماندهی نزاجا ادامه داد و در همین زمان با وساطت یکی ازافسران همکار با انتخاب یک همسر از خانواده ای متدین،‌ ازدواج نمود.
به توصیه تیمسار صیاد شیرازی و همکاران نزدیک ایشان خدمت در ارتش را به عنوان شغل دایم خودانتخاب و در سال ۱۳۶۱ وارد دانشکده افسری گردید.
در طول دوره دانشکده جوانی کاردان، باهوش و بینش مذهبی و سیاسی و با اخلاق بود.
در زمان جنگ با اینکه مرکز توپخانه در اصفهان بود، اما وی رسته پیاده را برگزید و دوره مقدماتی را در لشگر ۲۸پیاده سنندج که در دو جبهه درگیر بود و از پر مخاطره ترین یگانها بود انتخاب کرد و به آن یگان منتقل و به عنوان فرمانده گروهان پیاده در خط مقدم جبهه مشغول بهخدمت گردید.
در سال ۱۳۶۷ در یک عملیات رزمی درمنطقه مریوان و پنجوین عراق به شدت مجروح و به پشت جبهه منتقل گردید و در همین زمان به واسطه تک شیمیایی دشمن بعثی آلودگی شیمیایی نیز پیدا نمود.
وی از سال ۶۷ ۱۳تا ۱۳۷۳ در مشاغل زیر خدمتنمود:
بازرسی لشگر ۲۸ سنندج – دوره عالی پیاده در شیراز.
فرمانده گروهاندانشجویان در دانشکده افسری.
قرارگاه شمال غرب نزاجا.
بازرسی نزاجا
فرمانده گردان تکاور تیپ ۴۵ تکاور.
سال ۱۳۷۳ با ترفیع به درجه سرهنگی بعنوانفرمانده تیپ ۱ لشگر ۲۳ انتصاب و خدمت نمود.
سال ۱۳۷۴ بعنوان فرمانده تیپ ۱ لشگر ۷۷ پیاده ثامن الائمه (ع)
در این مسولیت با اینکه در شرایط جسمانی خوبی نبود و چند ماه قبل از آن مورد عمل جراحی ازناحیه معده قرار گرفته بود خدمت نمود.

نحوه شهادت
در سال ۱۳۷۵ حال عمومی وی به واسطه مجروحیت و آلودگی شیمیایی از گذشته مجدداَ به وخامت گذاشت و بعد ازمدتی بستری شدن در بیمارستان و منزل و تحمل درد و رنج فراوان در روز ۱۹ آبان ماه سال ۱۳۷۵ روح ملکوتی اش به لقاءالله و به خیل عظیم شهدا و مجاهدان راه اسلام پیوست.
خاطرات

نماز جماعت
شهید نصر اصفهانی برای نماز جماعت اهمیت زیادی قایل بود، به ویژه برای نماز صبح. همیشه جزو نخستین کسانیبود که در کوی «شهید فلاحی» برای برپایی نماز صبح حاضر می‌شد.
اگر ما هم تنبلی می‌کردیم و در نماز صبح حاضر نمی‌شدیم، به ما تذکر می‌داد. بعد از نماز هم باخودروی شخصی‌اش، همکاران را به اداره می‌برد.
نمونه جالبی از جماعت ایشان به یاددارم:
«در بیمارستان بستری و واقعاً لاغر و نحیف بود و روزهای آخر زندگی‌اش راسپری می‌کرد.
به همراه «سرهنگ براتی» به ملاقات ایشان رفتیم. درست لحظه‌ای که رسیدیم، صدای اذان برخاست». به ما گفت: «وقت نماز است، چرا پیش من آمدید؟! چرا به نماز جماعت نرفتید؟!» و پس از احوالپرسی، ما را به نماز جماعت دعوت کرد.
هرگزنتوانستم خودم را لحظه‌ای به جای او فرض کنم. اگر من در آن حالت بودم، حتی نمی‌توانستم از جای خود تکان بخورم؛ اما ایشان مسیر زیادی را برای ادای این فریضه،نماز جماعت، طی می‌کرد تا به تکلیف عمل کند.
سرگرد خلبان هوشنگ یاری
منبع: کتاب مرد ره، انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی، سال ۱۳۸۰

از کسانی که نظم دانشکده رو به هم می زدن خیلی بدش می اومد. هم پیرو واقعی خط امام بود و هم دستورهای فرمانده هارو به دقت اجرا می کرد. به همین خاطر همیشه مرتب و منظم بود و سر وقت می رفت دانشکده. اون موقع تازه زندگی مشترک رو شروع کرده بودیم و وضع مالی خوبی نداشتیم. واسه همین حتی اون حقوق کمی رو که از دانشکده می گرفت، برامون خیلی مهم بود و روش حساب می کردیم. با این حال قبل از اینکه اولین حقوقش رو بگیره از من اجازه گرفت که اونو به حسال ۱۰۰ کمیته امداد امام بریزه، می گفت نذر کرده؛ منم قبول کردم. با حقوق دومش هم یه قواره پارچه قبایی برای یه روحانی انقلابی که تو اصفهان می شناخت و دوستش داشت، خرید و بهش هدیه داد. اینطوری نذر دومش هم ادا شد! به دانشجوهایی که وضع مالی خوبی نداشتن هر جوری می تونست کمک می کرد؛ اما خیلی مخفیانه، طوری که حتی منم از این کاراش باخبر نشدم… تا بعد ازشهادتش!

با شهید نصر به مشهد رفته بودیم . ایشان از شب تا صبح در حرم گریه میکردند .

فردای آن از شهید نصر سوال کردم :

خب انشاالله شفای خودت را گرفتی؟

ایشان با کمال خوشرویی گفت: من شفا نخواستم.

با تعجب پرسیدم پس چه خواستی؟

شهید نصر با خنده پاسخ داد: من از خدا شهادت خواستم و امام رضا (ع) را شفیع قرار دادم.

در عملیات مرصاد در یک نبرد تن به تن درمنطقه مریوان به شدت مجروح شده بود.
ترکشی داشت که تا لحظه شهادت در بدنش مانده بود و دائم در گردش بود حتی بگونه ای بود که از کمر درد توان بلند شدن و نشستن را نداشتند و خیلی برایش مشکل ساز شده بود که پزشکان ترجیح داده بودند به خارج برای مداوا بروند اگر در ایران درمان می شد احتمال قطع نخاع وجود داشت.
اما مهم ترین موضوع این بود که همسر مجروح من شیمیایی شده بود و این رنج مضاعفی برایش بود. آن ترکش ها درد و رنجی که داشت باعث شده بود که پزشکان به شیمیایی شدن ایشان توجه نکنند.
از طرفی علایم خاص و مشهودی هم بر روی بدن وجود نداشت. در حدود سه الی چهار سال قبل از شهادت، علایم درونی ظاهر شد و روز به روز بیشتر وخیم تر می شد. اوچندین مرتبه تحت عمل جراحی قرار گرفت و متاسفانه بهبودی حاصل نمی شد.
در روزهای آخر جسمشان نحیف شده بود و داروها دیگر تاثیر نمی گذاشت. شیمی درمانی دیگر جواب نمیداد و پزشکان اعلام کردند که ایشان را به منزل ببرید که سرانجام امیر سرتیپ محمد جعفر نصر اصفهانی در روز ۱۹ آبان سال ۱۳۷۵ به درجه رفیع شهادت نائل آمدند.

منبع : shohada-esf.ir

وصیت نامه

فرازی از وصیت نامه فرمانده رشید ارتش جمهوری اسلامی

شهید امیر سر تیپ محمد جعفر نصر اصفهانی

فرمانده تیپ یکم لشکر ۷۷ ثامن الائمه (ع)

ذرات وجودم به وحدانیت و رسالت حضرت محمد (ص) و ولایت حضرت علی (ع) و یازده فرزند معصوم پسر ابوطالب شهادت می دهد.

خدایا بخاطر ارادتی که به صدیقه کبری حضرت زهرا (س) اگر دست خالی بسویت می آیم مرا ببخش و قبولم فرما . ای خدای بزرگ رهبر عزیز انقلاب اسلامی ملت ایران را تا ظهور آخرین ذخیره ات حفظ فرما . ای خدای مهربان با ظهور حضرت مهدی (عج) دردهای این ملت ستم کشیده را با دست های مبارکش شفا عنایت فرما و مرگ مرا و خانواده ام را شهادت مقرر فرما.

از پدر و مادر عزیزم و همسر مهربانم که درطول سال های دفاع مقدس و بعد ازآن یاری صدیق بـرای حقیر بود و با دست خالی مـن سـاخت و دم بـر نیاورد حـلالیت می طلبم.

والسلام علیکم و علی عباد ا… الصالحین

خاطرات

خاطره ای ثبت نشده است.

کتب

کتابی ثبت نشده است.

صوت و تصویر

عنوان نوع حجم
پوستر امیر شهید محمد جعفر نصر اصفهانی عکس ۵٫۸ مگا بایت

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *